نسيــــــم عشـــــــــق

یا بمون یا نیا

parmidalovely — Sat, 19 Dec 2009 21:05:18 GMT

زمستان فرا میرسد

و من نمی خواهم پاییز برود
حضور برخی آدمها در اطرافم
مثل نسیمی میماند
که می آید و می وزد و فروکش میکند و میرود
و من فقط نظاره میکنم
یادم باشد
اینبار
پنجره را محکم چفت کنم
که نه نسیمی بیاید و نه طوفانی
چه بدجنس نه؟!
باور کن که نه حوصله قایم باشک دارم
نه وقتش را
نه جانش را
نیست خودم خیلی راحت و رُکم
این رفتارها برایم
مثل جان کندن است .
حوصله ام سر میرود خسته می شوم.....کاسه ی صبرم لبریز می شود

بگو بگو من چیکارت کنم!

parmidalovely — Tue, 15 Dec 2009 20:23:18 GMT

هیچوقت کسی را که نمی خواهد نجات پیدا کند زورکی نجاتش نده . حتی اگر در یک رودخانه دارد جان به جان آفرین می شود ، تسلیم می شود .. یکبار بهش بگو میتوانم کمکت کنم ؟ اگر گفت حتما .. معطل نکن بپر و کمکش کن .. اما هرگز زورکی بیرونش نیاور از بدبختی اش چون روزی بر میگردد و میگوید به کمکت احتیاج نداشتم .. فکرش را بکن

همه روح و روانت را برای یکنفر بگذاری و یکروز او برگردد بگوید برایم چه کردی .. هوم ؟

یا بی خود کردی این کار را کردی یا هرچی ... و تو بغضت بگیرد و سگ بشوی و بروی گیتار مردم را بشکنی این وسط و لگد بزنی به دیوار و مشت به شیشه...

حالا نگاه کن که روزی فوج فوج برمیگردیم به خدا میگوئیم برایمان چه کردی .. عجب جانی دارد این خدا ..

من دلتنگ توام

parmidalovely — Thu, 10 Dec 2009 19:16:35 GMT

تو که مرا خوب می شناسی! دلتنگی که به سراغم می آید، بهانه گیر می‌شوم.
حالا هم غرق بهانه ام ! می‌دانی برای چه؟

پاییز را با تمام دلتنگی هایش پشت قاب پنجره ای گذاشته ام که دلش باران می خواهد. مانده ام اگر این پنجره خیس نشود، خیسی چشمانم را چطور دروغ بگویم؟!

می‌خواهم صفحه به صفحه‌ی این پاییز را، نخوانده، عبور کنم. راه شوم برای گذر لبخندهای تو . می‌خواهم پا به پایت، طول این خاطرات فراموش نشدنی را طی کنم. برسم به آنجا که انتهایش خیال توست... دلم غرق بهانه است.

بهانه‌ای برای با تو بودن، برای با تو رفتن... می‌دانی این بهانه‌ها برای چیست؟... ایستاده ام میان این برگریزان مبهم و خلاء زمان را با تمام وجود حس می‌کنم.

نه زودتر می‌رود تا تمام شود، نه آرام حرکت می‌کند تا عقب رود! انگار میان گذشته و آینده، مانده که برود یا برگردد...

این روزها زندگی من هم در پی خلا زمان می‌دود. در پی مفهوم کلماتی که گاه، هیچ نفهمیدمشان. شاید زمانی برای جبران لازم است... شاید این بهانه‌ها...
بگذریم ...
دلم برایت تنگ شده است، شدید... غرق بهانه ام.

حالا می‌دانی برای چه! مگر نه؟! دلتنگ توام ... دوای این بهانه های من هم دست توست... بگذار به بهانه‌ی بهانه‌های دلم هم که شده، لحظه‌ای میزبان صدای قدم هایت باشم در این عبور عاشقانه‌ی پاییزی...

پاسخ به نظــــرات

parmidalovely — Mon, 07 Dec 2009 11:02:18 GMT

با سلام.در این پست همه ی نظرات شما در پست قبل توسط بنده ی حقیر پاسخ داده شد.

چون حجم مطالب زیاد بود به ادامه مطلب مراجعه فرمایید.

اگر نظر جدیدی ثبت شد من هم به این پست اضافه می کنم.

کمی چیزی بگو

parmidalovely — Sun, 06 Dec 2009 10:42:18 GMT

در صورت تمایل باور کنید

باور كنيد حتي زمان هايي كه دسترسي به اينترنت ندارم دلم شور مي زند. با خود مي گويم نكند نظري برايم رسيده باشد و صاحب نظر منتظر رويتش باشد! عُمراَ اگر باور كنيد!

باور كنيد از بعضي جواب هايي كه به شما مي دهم ناراحت مي شوم. اما چه كنم كه اخلاقم اينطور است! عمراَ اگر باور كنيد!

باور كنيد دوست دارم مطالب وبلاگ هايتان را هر روز و با دقت از آخر تا اول بخوانم. اما چه كنم كه وقت نمي كنم.عمراَ اگر باور كنيد!

و 1000 باور كنيد ديگر كه چون مي دانم عُمراَ باور نمي كنيد از بيانش صرف نظر مي كنم.

حالا كه من اينقدر به فكر شما هستم. حالا كه من قوقولي قوقــــو مي كنم. حالا كه من تخم طلا، از نوع 2 زرده اش مي گذارم. حالا كه من ...

دوست دارم براي بهتر شدن اين فضا، نظرات شما را هم بدانم.

قول اجراي همه شان را نمي دهم. قول بهتر شدن اينجا را هم نمي دهم. ولي قول مي دهم با ذوق زدگي همه شان را بخوانم و كيف كنم.
مخصوصن انتقاداتتان را.

براي راحتي كار چند سوال مي پرسم و تمام. سوالاتم جدي است. شوخي هايتان را بگذاريد براي بعد. ممنون!

1) وقتی صفحه ی وبلاگم مقابل دیدگان پر ارزشتان قرار می گیرد آیا اقدام به خواند آن نموده یا اینکه برای دلخوشی نوسنده ی بیچاره تنها خوب بود خیلی عالی بود در بخش نظرات به خوردش می دهید؟

2) چرا نسیم عشق را مي خوانيد؟

3) نقاط قوت نسیم عشق چيست؟

4) نقاط ضعفش؟

5) اگر نسیم عشق جذاب است چرا و اگر نيست چرا؟

6) حرف آخر؟

پ.ن:به خاطر مشکلات فنی که قالب پیدا کرده بود مجبور شدم عوض کنم.اگه خوب نیست بگید یکی دیگه بذارم.مرسی

زمستونو دوس دارم اماااا

parmidalovely — Fri, 04 Dec 2009 16:14:18 GMT

از چند تا چیز زمستون بدم میاد...

یکی اینکه هر وقت از خونه میخای بری بیرون، حداقل ۵ تیکه لباس داری و باید همه رو بپوشی و شبیه فوک دریایی(یا شایدم خرس قطبی) بشی بری بیرون

دوم اینکه...وقتی بیرونی...اگر بارون بیاد....تو پیاده باشی...ملت همینطوری با این ماشیناشون فرت و فرت گاز میدن و سر تا پاتو با کثافت یکی می کنن!...و تو همش باید فش بدی...

البته ملتی که شعور ندارن..... که خوب کم پیش میاد کسی از بقل آدم رد بشه و سرعتشو کم کنه...

سوم اینکه، تو تاکسی جا نمیشی...و همه رو هم می شینید و خیلی روابط صمیمی می شه و هی دست تو میره تو جیب بقلی و پای بقلی میاد اینور پای تو و خیلی روابط خوبه و اینطوری حداقل عشق و محبت بین مردم زیاد میشه و این یه نکته ی خیلی مثبته!!

چهارم اینکه، حالا یه ذره آینه بقل به کمرت خورده و آب کثافت خوردی،و تو تاکسی لاوترکوندی....با این همه دست اورد و پا آورد، خسته و کوفته بر می گردی خونه و حالا باید همه لباساتو در بیاری...اول از همه اون شلوار کثیف شده تو باید بندازی تو رخت چرکا...بعد پالتو و کلی بافتنی که زیرش پوشیدی رو باید در بیاری...جابجا کنی...اوف کی میره این همه راهو! واسه یه نون بربری خریدن! خوب بیسکوئیت بخوریم!

پنجمین مورد، اینه که آفتاب تو زمستون نیست و آدم لباساشو چی کار کنه برای خشک کردن؟ من چون معتاد لباس افتاب دادنم...شدیدا دلم برای جشنواره لباس های تابستانی روی پشت بوم یا تو تراس یا تو حیاط...که کلی روز میمونه، تنگ میشه!

حالا زمستون خوبه یا بده من نمی دونم

من...هستم

parmidalovely — Tue, 01 Dec 2009 18:31:18 GMT

من «دوشیزه مکرمه» هستم، وقتی زن ها روی سرم قند می سابند و همزمان قند توی دلم آب می شود.

من «مرحومه مغفوره» هستم، وقتی زیر یک سنگ سیاه گرانیت قشنگ خوابیده ام و احتمالاً هیچ خوابی نمی بینم.

من «والده مکرمه» هستم، وقتی اعضای هیات مدیره شرکت پسرم برای خودشیرینی بیست آگهی تسلیت در بیست روزنامه معتبر چاپ می کنند.

من «همسری مهربان و مادری فداکار» هستم، وقتی شوهرم برای اثبات وفاداری اش- البته تا چهلم- آگهی وفات مرا در صفحه اول پرتیراژترین روزنامه شهر به چاپ می رساند.

من «زوجه» هستم، وقتی شوهرم پس از چهار سال و دو ماه و سه روز به حکم قاضی دادگاه خانواده قبول می کند به من و دختر شش ساله ام ماهیانه بیست و پنج هزار تومان فقط، بدهد.

من «سرپرست خانوار» هستم، وقتی شوهرم چهار سال پیش با کامیون قراضه اش از گردنه حیران رد نشد و برای همیشه در ته دره خوابید.

من «خوشگله» هستم، وقتی پسرهای جوان محله زیر تیر چراغ برق وقت شان را بیهوده می گذرانند.

من«مجید» هستم، وقتی در ایستگاه چراغ برق، اتوبوس خط واحد می ایستد و شوهرم مرا از پیاده رو مقابل صدا می زند.

من «ضعیفه» هستم، وقتی ریش سفیدهای فامیل می خواهند از برادر بزرگم حق ارثم را بگیرند.

من «بی بی» هستم، وقتی تبدیل به یک شیء آرکائیک می شوم و نوه و نتیجه هایم تیک تیک از من عکس می گیرند.

من «مامی» هستم، وقتی دختر نوجوانم در جشن تولد دوستش دروغ پردازی می کند.

من «مادر» هستم، وقتی مورد شماتت همسرم قرار می گیرم.- آن روز به یک مهمانی زنانه رفته بودم و غذای بچه ها را درست نکرده بودم.

من «زنیکه» هستم، وقتی مرد همسایه، تذکرم را در خصوص درست گذاشتن ماشینش در پارکینگ می شنود.

من«مامانی» هستم، وقتی بچه هایم خرم می کنند تا خلاف هایشان را به پدرشان نگویم.

من «ننه» هستم، وقتی شلیته می پوشم و چارقدم را با سنجاق زیر گلویم محکم می کنم. نوه ام خجالت می کشد به دوستانش بگوید من مادربزرگش هستم... به آنها می گوید من خدمتکار پیر مادرش هستم.

من «یک کدبانوی تمام عیار» هستم، وقتی شوهرم آروغ های بودار می زند و کمربندش را روی شکم برآمده اش جابه جا می کند.

من «بانو» هستم، وقتی از مرز پنجاه سالگی گذشته ام و هیچ مردی دلش نمی خواهد وقتش را با من تلف بکند.

من در ماه اول عروسی ام؛ «خانم کوچولو، عروسک، ملوسک، خانمی، عزیزم، عشق من، پیشی، قشنگم، عسلم، ویتامین و...» هستم.

من در فریادهای شبانه شوهرم، وقتی دیر به خانه می آید، چند تار موی زنانه روی یقه کتش است و دهانش بوی سگ مرده می دهد، «سلیطه» هستم.

من در ادبیات دیرپای این کهن بوم و بر؛ «دلیله محتاله، نفس محیله مکاره، مار، ابلیس، شجره مثمره، اثیری، لکاته و...» هستم.

دامادم به من «وروره جادو» می گوید.

حاج آقا مرا «والده» آقا مصطفی صدا می زند.

من «مادر فولادزره» هستم، وقتی بر سر حقوقم با این و آن می جنگم.

مادرم مرا به خان روستا «کنیز» شما معرفی می کند.

و این داستان هنوز که هنوزه ادامه دارد ...........
..............................................................................
این پست بیشتر جنبه ی تزئینی داره و صد البته در هویت بانوی ایرانی هیچ شکی نیست و نخواهد بود.کمی لبخند بزنـــید!

این زن هرزه نیست

parmidalovely — Sun, 29 Nov 2009 16:27:18 GMT

این زن هرزه نیست

خودم را می‌گویم، زن امروز را می‌گویم. این زن شاید جرمش این است كه هنوز بند اساطیر آدم وحوا و آن درخت ممنوعه ، دست و پایش را بسته است

این زن چند ثانیه بعد از آدم آفریده شده و همین چند ثانیه دیر آمدن و همین تفاوت بین جنس گل این و خاك آن، و همین بلندی گیسوان و ظرافت اندام، باعث این همه تبعیض شده است.
و تاریخ را ببینیم كه چگونه بر این بندها افزوده و به آن‌ها پیچ و تاب داده، و زن امروز را ببینیم كه چگونه در افزونی این بندها كه سرنخ‌شان به كتاب و داستان و تخیل می‌رسد دست و پا می‌زند.

كجاست حس شاعرانه‌تان آی آدم‌ها! كه گریزی بزنید از این تن خاكی به آن روح افلاكی. كه گریزی بزنید به قبل از درخت ممنوعه.

به آن‌جا كه روح‌های‌مان بی‌هیچ هراسی با هم می‌رقصیدند. زن نبودیم، مرد نبودیم. فاصله‌ای نداشتیم كه هنوز هم نداریم و این فاصله‌ها را، این نابرابری‌ها را، نیازهای نازل غریزی ساخته‌اند و بس! نیاز به بالا رفتن و گرفتن از میله‌های نردبان برای عده‌ای ،نیاز به تكیه دادن نیاز به معروف شدن نیاز به آسایش و راحتی تنها برای عده‌ای.

این فاصله‌ها، این قالب‌ها و این كلیشه‌ها از او یك زن ساخته.

زنی كه انسان است، وجدان هم دارد، قلب هم دارد، جان هم دارد، شعور و احساس هم دارد، بچه هم دارد، خانه هم دارد و حق هم دارد.

و تاریخ را ببینیم كه بی‌اساس و در یك چارچوب از پیش تعیین‌شده، چگونه یوغ اسارت و حقارت را بر گردن او افكنده است.
و امروز این زنی كه روسری‌اش چند سالی است گل‌منگولی شده و از فرق سرش حركت می‌كند، این زنی كه رژ لبش را غلیظ‌تر از سابق و خط چشمش را نمایان‌تر از پیش می‌كشد، این زنی كه از او فقط های‌لایت زیتونی موهایش به چشم می‌آید و فقط رنگ نارنجی كیفش توی ذوق می‌زند، این زنی كه پاشنه مستطیلی كفش‌هایش دارد روی فكر و ذهن برخی راه می‌رود، هرزه نیست!!!!

در چشم‌هایش اگر خوب ببینی برق محبت می‌درخشد، اگرچه بی‌قراری‌ها و دلواپسی‌ها و تقلاهایش برای دوباره یاد گرفتن و دوباره شعر خواندن و دوباره آواز خواندن و نقاشی كردن و اندیشیدن و نوشتن و بودن و شدن در بیشتر مواقع نادیده گرفته شده است.

سایه‌ای كه آن‌قدر روی دیوارهای پوسیده و كهنه مانده و تاریكی كشیده حالا دارد جان می‌گیرد و می‌رود و طغیان می‌كند. می‌خواهد همچون پیچك رشد كند، ریشه بدواند و بزرگ شود.

او می‌خواهد یاد بگیرد كه دیگر در هیچ مسابقه‌ای كه بر اساس جهل ابتدایی و بدوی انسان‌ها شكل می‌گیرد و تنها یك بازیگر و یك تماشاگر و یك برنده دارد شركت‌ نكند.

او می‌خواهد وقتی پای دار قالی نشسته، خودش طراح نقشی باشد كه دارد می‌زند. او می‌خواهد سر كلاس درس بنشیند.

او می‌خواهد بلد باشد مقاله بنویسد، بلد باشد سخنرانی كند.

او می‌خواهد تیغ جراحی در دست‌هایش نلرزد.

او می‌خواهد یاد بگیرد كه به جای اشك می‌شود روی خیلی چیزهای دیگر هم حساب كرد.

او می‌خواهد یاد بگیرد كه در ازدحام سنگین نگاه‌ها و حرف‌ها راه برود و زمین نخورد. او می‌خواهد نمایان‌تر از پیش و از ورای كیف نارنجی و رژ كبود و روسری گل منگولی‌اش دیده شود؛ با تمام خودش دیده شود.

او می‌خواهد بخواند، ببیند، بشنود. او می‌خواهد خوانده شود، دیده شود، شنیده شود. او می‌داند كه سلطه زن بر مرد همان‌قدر مفتضح است كه سلطه مرد بر زن و باید از ظهور فاجعه‌ای دیگر جلوگیری كند.
او می‌خواهد و می‌تواند اما آیا تاریخ‌ها و داستان‌ها و قانون‌ها و قضاوت‌ها می‌خواهند و میگذارند؟

فمنیست نیستم یک دختر ایرانـــــــیم

ابراز هر گونه نظری آزاد است چه موافق چه مخالف!

تو شاید دروغگویی

parmidalovely — Fri, 27 Nov 2009 10:27:18 GMT

وقتي گرماي نگاه و صفاي کلام از ضيافت شما پر کشيد ...

وقتي از عقده هاي درون خنجر ساختيد و با لبخندهاي مضحک زهر آگينش کرديد ...

نفهميديد که براي تمام صميميت هاي ديرين گور مي کنيد و نعش اعتماد را چال ميکنيد ...

حالا که از سالهای کودکی دور شده ام ... به اين روزهاي به ظاهر بلوغ فکری رسیده ام ...

نشسته ايد و براي من دليل مي آوريد و برهان ميبافيد ...

نميدانيد که در قاموس من حرف از ماندن است و يک رنگي ... نه رفتن ها و آمدن هاي رنگين ...

براي شمايي که عشق و هرزگي يکيست ...

نميشود از دلشکستگي شکوه کرد ...

پس بياييد براي يکبار هم که شده با هم رو راست باشيم ...

شما شايد همان دغـلکاران پيشين باشيد اما من پریسای خوش باور گذشته نيستم ...

من دیگر باور می کنم که دروغ هم هست ریا هم هست دوستی ها تزیینی ست دوستت دارم هاهم می توانند بوی دروغ بدهند.

حرفهای زیبا ممکن است از عمقی نازیبا برخواسته باشند...

دیگر باور می کنم

پ.ن:برای من اتفاقی نیوفتاده که!

من دخــتر ایرانــــیم

parmidalovely — Wed, 25 Nov 2009 17:07:18 GMT

سری به شبكه جهانی اینترنت زدم؛ كلمه «دختر ایرانی» را جستجو کردم. تا حالا رفته‌اید اطلاعاتی در مورد دختر ایرانی، پسر ایرانی، اصلا جوان ایرانی از اینترنت به دست بیاورید؟

آدمیزاد به هر چه منع شود، حریص‌تر می‌شود! می‌خواستم بگویم به خودتان زحمت ندهید، گفتم حالا فكر می‌كنید چه تحفه‌ای هست! نه اصلا بروید یك سری بزنید. از این همه الطافی كه نسبت به دختر و پسر و جوان ایرانی دارند، فیض اكمل ببرید!
در یك كلام زرد بازار است !!!

وقتی سرچ می‌كنید «دختر ایرانی»، نوشته‌ها و عكس‌هایی می‌آید كه قبل از انسان بودن آدم، جنسیتش را می‌بینند. بابا یكی به این جماعت بی‌چشم و رو بفهماند، آدم‌ها قبل از این كه مرد باشند یا زن، آدمند. بدون هیچ قیدی! آدمِ تنها، آدمِ خالی، آدم... .

همه انسان بودن انسان را مچاله كرده‌اند، انداخته‌اند سطل زباله، یك تف هم رویش! تنها جسمش را گرفته‌اند و عریانی‌اش را! عریانی‌اش را گرفته‌اند كه نه هیچ نسبتی با انسان بودن دارد، نه با ایرانی بودن و نه با دختر بودن! دختر ایرانی از قدیم، حتی قبل از اسلام معروف بوده به بعضی شاخصه‌ها. بعد از اسلام هم، این شاخصه‌ها كامل‌تر شد و بارزتر و محكم‌تر.

هی هر چه این‌جا و آن‌جا كلیك كردم تا شاید اسمی، عكسی از مدال‌آوران ورزش، شاگرد اول‌های كنكور، حافظان قرآن، مدال‌آوران المپیاد‌های علمی، دستان هنرمندی كه قالی می‌بافند، سفال‌ می‌سازند، نقش می‌زنند، رنگ می‌پاشند، تمام روز در شالی‌زارها برنج می‌كارند و سر زمین‌ها گندم درو می‌كنند، پیدا کنم... پیدا نشد که نشد!

چرا وقتی می‌زنی «دختر ایرانی»، فقط عكس ملكه‌های زیبایی می‌آید؟! آن هم این مثلا زیبایی امروزی و حقیر شده و دستمالی شده! مگر نه این كه عروسك‌ها هم زیبایی این‌چنینی دارند؟! اما آدم‌ها را چه نسبتی است با عروسك‌ها؟! دختران این مرز و بوم، اگر خودشان باشند با ملكه‌های زیبایی نسبتی ندارند، چون آدمند و در پی انسان بودن، نه شبه آدم‌هایی در پی عروسك شدن!

اگر كسی كه ایرانی نیست بخواهد اطلاعاتی در مورد دختر ایرانی به دست بیاورد، با این اطلا عاتی كه گیرش می‌آید چه فرقی بین من و یك دختر مثلا انگلیسی پیدا می‌كند جز رنگ پوست و موها و چشم‌هایمان؟!
آیا واقعا فرق ما همین است؟

پس ایرانی بودنم و بالاتر از همه‌ی این‌ها، مسلمان بودنم چه فرقی بین من و آن دختر ایجاد می‌كند؟

این در حالی است كه من هم مثل خیلی از دختران این مملكت، همه شرف این آب و خاك را به نغمه الله‌اكبری می‌دانم كه هر بامداد و شامگاه از گلدسته‌های شهرم پخش می‌شود.
كمی كه فكر می‌كنم می‌بینم آبادی بت‌خانه ز ویرانی ماست. ما اطلاعاتی نداده‌ایم، مطلبی ننوشته‌ایم، عكسی نگذاشته‌ایم، ما كاری نكرده‌ایم كه این‌ها این‌طور جولان می‌دهند!

هر كس هر خزعبلی خواسته برای معرفی من، چپانده در وبلاگ و سایتش. اما خود من چه؟! خوب وقتی من، خودم را آن‌طور كه هستم معرفی نكنم، دیگران مرا آن‌طور كه دوست دارند معرفی می‌كنند. نه؟! شما موافق نیستی

الان که این متنو می نوشتم به ذهنم اومد اون روزی که دبیر معارف به بچه ها گفت هر کدومتون یک جمله درباره ی نماز بگید ..انگار دهان همه را قفل زده بودند! هیچ کس هیچ جمله ای از خودش بلد نبود دختران 17 18 ساله!!!!
فقط یکی از بچه ها گفت نماز ستون دین است و بعد سایر بچه ها به خاطر گفتن چنین جمله ی کلیشه ای به او خندیدند

امضا-دختر ایرانی